• Ter kennismaking

    9 juni 2018

    Ter kennismaking

    Voor de bezoekers van de expositie "Levensloop"

    Een indruk van de expositie bij PCB Uitvaartwinkel, Uilepad 1, Bilthoven
    Deze expositie toont een aantal werken die ik wel eens voor het gemak, mijn “diepzinnige schilderijen” noem.
    De onderwerpen zijn gekozen naar aanleiding van belevenissen die ik heb gehad. Het zijn ook mijn impressie van passages uit levensverhalen. Wanneer ik aan het schilderen ging kreeg ik ook het idee dat de verhalen die ik centraal stelde herkenning kunnen geven aan anderen. En het begrip en inzicht dat ik ervaar in het verhaal van een ander, als het schilderij daarover gaat, kan ook bijdragen aan het begrip van mensen die mijn schilderij zien. Ik wil wel graag dat het persoonlijke verhaal ook de herkenning voor anderen in zich draagt.
     
    Denk bijvoorbeeld aan vluchtelingen problematiek, de ontwikkeling van je kind, de worstelingen in het volwassen worden.
     
     
     
     
    Maar ook de glorie momenten. Actuele thema’s komen ook aan de orde in mijn werk zoals het leven van een transgender, zoals mijn dochter voor mij een voorbeeld is, van een jong mens, dat in de spanning met verwachtingen van “de omgeving” in een dieptepunt belandde, maar naar mijn gevoel daaruit verrees als een Feniks uit de as.
     
    Zelf ben ik ook moeder ik had fantasie hoe het leven later zou zijn, en nu ontwikkelen mijn drie kinderen ieder een heel uniek pad, met ieder een eigen levensloop. Ik vind het mooi omdat “uit” te schilderen en hoop dat ik andere ouders kan aanspreken en bemoedigen, omdat niet iedere levensloop gemakkelijk is.
    Toen mij gevraagd werd te exposeren bij PCB zag ik het als een uitdaging daarvoor passende werken uit te kiezen. En ik realiseer me goed dat vaak in het proces van een uitvaart, iemands levensloop ter sprake komt. Nabestaanden reflecteren op het leven van de geliefde die dit aardse bestaan achterliet. Tegelijkertijd doen mijn schilderijen een appel voor de mensen die nu in het volle leven staan, om de diepere betekenis van schijnbaar alledaagse beelden te doorvoelen. Denk aan het beeld van de vrouw in de trein. Leven is ook op reis zijn, zo heb ik het mijzelf wel eens gedroomd. Ieder leven, iedere reis is verschillend. Ook hoe je reist is verschillend. Soms zit je stil in een trein, op weg naar een belangrijke gebeurtenis, en nog vol van ervaring van het traject eraan voorafgaand.
     
    https://www.camphuijsen-art.nl/kunstwerk/150963060_Onderweg.html
    De schilderijen op deze expositie wil ik graag toelichten op een lezing op 2 oktober. En dan ben ik ook benieuwd naar de respons en gedachten en ervaringen van bezoekers bij de schilderijen hebben.
    Het is al gebeurd dat één van deze schilderijen is gevoed en beïnvloed in de verwerking door het verhaal dat een schrijfster kreeg bij één foto die ik maakte ergens onderweg. Ze vroeg mij of ik die foto ging schilderen. Dat doe ik doorgaans niet op die manier, maar het feit dat het haar inspireerde tot een verhaal, inspireerde mij tot het schilderij “waarheen”. ( zie: https://schilderijenenverhalen.wordpress.com/verhalen/avondpaginas/ )
    Gedurende de expositie schrijf ik om de zo veel tijd een stukje naar aanleiding van een schilderij die in de expositie te vinden is op een blog die ik al een aantal jaar bij houdt. Ik houd er niet zo van een schilderij te verklaren, als iemand me het vraagt “uit te leggen”. Ik heb het liefste dat een schilderij voor zichzelf spreekt, en al het iemand aanspreekt en het weerklank heeft. Dat kan iets anders zijn dan wat ik zelf in het beeld legde. Maar, ik vind het leuk om te praten over mijn belevenissen, en wat mij er toe bracht om een schilderij te maken voor mensen die echt nieuwsgierig zijn. En die willen mee beleven welk gevoel in het schilderij verwerkt is en wat er teweeggebracht word.
     
    Camphuijsen Art's Atelier
    Ik maak niet alleen “diepzinnige” schilderijen zoals nu op deze expositie te zien zijn. Ik maak wel altijd schilderijen waar ik een persoonlijke belevenis bij heb. Dat kan een gevoel van schoonheid, of verwondering, of dankbaarheid zijn.
    Sommige schilderijen maken mezelf gewoon vrolijk, of bewaren voor mij een belangrijke kwaliteit die ik in mijn leven nodig vind. In een schilderij, kan ik er al schilderend in terug komen, in dat gevoel. En een toeschouwer kan er op reflecteren, het navoelen.
    Een overzicht van mijn werk is op dit moment ook te zien in het Diakonessenhuis in Zeist, daar hangen veel door de natuur geïnspireerde schilderijen. En het is een greep uit mijn collectie, schilderijen die veelal in een bepaald thema passen. Ook zijn daar portretten te zien, waar ik helemaal vrij was ze zo te schilderen zoals ik leuk vond. Want portretten in opdracht heb ik uiteraard niet meer in bezit en zijn tot stand gekomen in overleg met de opdracht gevers. Dat kunnen iemands kinderen zijn, of een dierbaar familielid, soms omdat deze overleden is en op deze manier er een mooie herinnering overblijft voor de nabestaande.
    Ik werk hoofdzakelijk met olieverf, maar heb ervaring met meerdere mediums.
    Volg mijn blog op www.camphuijsen-art.nl
    En voor de mensen die social-media gebruiken ben ik te vinden op: https://www.facebook.com/camphuijsenartsite

    To get acquainted

    For the visitors of the exhibition "Life course"

    An impression of the exhibition at PCB Uitvaartwinkel, Uilepad 1, Bilthoven
    This exhibition shows a number of works that I sometimes call "mystifying paintings" for convenience.
    The topics have been chosen in response to experiences that I have had. It is also my impression of passages from life stories. When I started painting, I also got the idea that the stories that I put in the center could give recognition to others. And the understanding and insight that I experience in the story of another, if the painting is about it, can also contribute to the understanding of people who see my painting. I would like the personal story to carry the recognition for others as well.

    Consider, for example, refugee problems, the development of your child, the struggles in becoming adult.

    But also the glory moments. Current themes are also addressed in my work such as the life of a transgender, as my daughter is an example for me, grown up as a boy, struggling to be known as a young man, then ended up in a low point in life, because of the tension, with expectations of "the environment", but to my feeling, arose...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 9 keer bekeken

  • Daarom ....

    8 juni 2018

    Waarom is het een goed idee geweest om mijn werk te exposeren in Nieuw Tamarinde, Waar een locatie kleinschalig wonen is? Onverwachts kwam het onderwerp ter sprake toen ik thuis een praktijkopleider ontving, waar we met een stagiaire van mij die bij Thuisbegeleiding haar praktijk ervaring heeft op gedaan, hadden afgesproken.

    Momenteel ben ik letterlijk vast komen te zitten door een probleem in mijn heup gewricht en kan ik mijn fietsende actieve werk bij mensen thuis niet uitvoeren. 12 juni hoop ik dat de door de specialist voorgestelde remedie zal helpen. Ik ga dan een Röntgengeleide injectie krijgen die het gewrichtskapsel moet verdoven en helpen genezen.

    Maar goed, het gaat er om, dat ondertussen mijn werk toch gezien wordt op verschillende plekken. Ik heb onlangs twee openbare plekken waar ik een expositie ben gestart. Daar komen veel verschillende mensen, en je zou zeggen, komt het onder de mensen.

    In kleinschalig wonen, verblijven mensen met pychogeriatrische aandoeningen en somatische problemen. Maar natuurlijk worden zij geholpen door divers personeel. Opervlakkig zou je zeggen, nou, dat is ook een "slechte plek" om te exposeren. Toen ik mijn werk daar hing was het een win win situatie. De Hoofdverpleegkundige was getipt over mijn schilderijen die op een kantoor afdeling hingen, welke gerenoveerd zou worden. Mijn werk moest ik binnen een week verwijderen. En zij wilde graag dat er op haar afdeling KSW, meer sfeer kwam. Iets om te zien en te beleven voor de bewoners. En ik, als kunstenares, produceer meer dan ik verkoop en wil mijn werk niet op een zolder stallen, dus was blij met een oplossing om het binnen een week te verplaatsen van de 5e verdieping, naar beneden. En ik wil ook wel graag kunnen bijdragen aan de behoefte van de verzorging, tot een fijnere leefomgeving voor de bewoners.

    Ik sprak af, dat, wanneer ik een expositie zou hebben het werk zou kunnen ruilen. En dat als er iets verkocht word via de website ik het ook weer weghaal en eventueel vervang.

    Natuurlijk vertel ik regelmatig aan mensen dat een deel van mijn werk daar hangt, maar als expositie kan ik het niet op deze website zetten, omdat bij Exto je alleen kunt plaatsen wat een korte periode ergens hangt. Er is dus verder weinig publicatie voor mijn werk hier en ik krijg niet veel respons. Dus soms verdwijnt het weleens in gedachten naar de achtergrond.

    Tot deze woensdagochtend. Bij uitzondering had ik dus een werkgerelateerd gesprek bij mij thuis en maakten we even een praatje over mijn woning. Ze zag wat schilderijen, en wees er naar. Vragen en verrast.. Oh hier hangen mooie schilderijen van jou?! Ach zei ik het is maar een klein restant van wat er is over gebleven van mijn werk. En vertelde van mijn exposities.

    "Oh," en voegde ik toe, "overigens hangt er ook veel bij kleinschalig wonen!"

    En toen een verraste uitroep: "Oh, dan moet ik jou wat vertellen, want dat wist ik helemaal niet dat al dat werk van jou is. Ik kom daar namelijk nogal eens en ik zag de schilderijen,  vroeg me af van wie zouden die zijn. En het zijn geen eens "Utrechtse" schilderijen. (grachten en de dom etc) . En ze vertelde, hoe ze een nerveuze stagiaire naar haar stageplek zou begeleiden. Het was een jonge vrouw van niet Nederlandse afkomst en de spanning droop van haar af. Toen kwamen zij de gang in, vertelde ze verder, en werd zij plotseling getroffen door schilderijen van een landschap. dat moesten mijn schilderijen van Manyaleti wel zijn. "de weg naar de bron". En plotseling getroffen riep zij uit: "Hé, dat is mijn thuisland!" alle spanning verdween en ze vertelde over haar achtergrond en hoe ze voelde dat opeens een stukje van haar thuis op deze nieuwe werkplek terug te vinden was.

    Dit gaf een zinderend gevoel bij mij van binnen. En ik wist weer, waarom het belangrijk is dat mijn werk daar hangt. Ook hier, kan opeens iemand, zonder dat ik het weer aangesproken worden door schilderijen van mij. Natuurlijk wil ik als kunstenaar werk verkopen om zo te kunnen leven, dat ik meer tijd heb om te schilderen. Maar in essentie, gaat het er om, dat mijn werk communiceert en dat mensen geraakt worden en een gevoel herkennen in mijn werk.

    Ik ben blij dat ik zo zonder het op dat moment te weten bijdroeg aan het welkom heten van een leerling. Wij hebben elkaar nodig en inspireren elkaar dát te doen waar voor je wordt opgeleid of opgeleid bent. En ik, kan bijdragen door mijn schilderijen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 18 keer bekeken

  • Een schakel in de tijd

    2 juni 2018

    Bij de expositie Levensloop

     

     

     

    Gisteren had ik een afspraak gemaakt in de uitvaartwinkel. Om even te kijken en wat praktische dingen te bespreken ivm de expositie.

    Ik kon dit bezoekje goed combineren met een bezoek aan mijn ouders, die een steenworp achter deze locatie, in het verzorgingshuis de Koperwiek wonen. Momenteel ben ik wat beperkt in mijn mobiliteit door een vervelend heup probleem dus het kwam zo dus goed uit.

    Deze dagen is het weer nog al wisselvallig, nadat we dagen van zonneschijn hebben gehad, waarop het warm was en droog. Dreigde nu de buien. Nu echter, was de lucht weliswaar niet helemaal strakblauw, maar het weer was nog goed. Mijn ouders waren blij me weer te zien. Ook mijn zus was die dag naar Bilthoven gekomen ik had haar ook even op de expositie gezien. Nu was ze boodschappen doen. Ik vertelde mijn ouders waar ik net vandaan kwam en ze begrepen het goed en reageerden blij verrast. Voor mijn vader moet ik rustig en duidelijk praten want hij hoort niet alles goed en hij begrijpt niet alles meer goed. Mijn moeder vergeet erg veel en is soms even de dingen kwijt. In het verzorgingshuis zitten ze nu sinds November voor mij gelukkig dichterbij huis. En ze worden hier goed verzorgd omdat ze afhankelijk zijn van hulp en toezicht.

    Zo, kan het leven dus lopen. Er komt een moment dat je als kind meer voor je ouders moet doen. Helpen dat ze nog goede kleding (aan) hebben, dat de extra'tjes bij het eten er zijn, fruit en bepaalde gezonde drankjes. Overleg met de zorg in het huis over pedicure en kapper.. Maar nu ze hier wonen kunnen we ook wat meer gewoon gezelschap zijn, nog genieten van de goede band die we hebben.En ze naar mogelijkheden betrekken bij ons leven. Mijn vader kan niet meer op zijn benen staan, en sinds een aantal weken zit hij niet meer in een gewone stoel maar in een rol stoel. Waardoor hij zichzelf ook wat meer door het huis kan verplaatsen.

    Zo bedacht ik dus spontaan, en vroeg: "Pa en ma, willen jullie soms even naar de expositie toe?" Ja, zeker zei mama en ze sprong op. Pa iets trager, maar ook gretig, naar een expositie van jou Ja dat willen we wel. Vaak heeft ma moeite met iets te ondernemen, ergens heen te gaan, is wat onzeker geworden, sinds de oriëntatie van tijd en plaats en de dingen wat ongrijpbaarder is geworden. "Het is hier vlak bij," stelde ik gerust. ".. En het is nu nog droog" Ik keek even op mijn buienradar app, en die gaf aan dat het nog een paar uur zou duren voor er weer een bui zou komen. Naar buiten kijkend, dacht ik dat het wel eens eerder kon gebeuren dus we moesten snel beslissen. Ik pakte de rolstoel en ma vroeg even tijd, ze kleedde zich even aan om naar buiten te gaan. En we besloten dat pa ook een vest aan moest. Ik dacht nog aan een eventuele paraplu, maar die was er natuurlijk niet in hun kleine appartement.

    Het was een klein stukje doorlopen, goed opletten dat ik niet mijn heup verkeerd zou belasten, maar de onderneming begon. Oversteken straatje in en vier stoep hellinkjes, maar het lukte.

    Buiten keken we door de ramen, ik wees aan waar mijn schilderijen hangen, en liep door naar het kamerscherm in de etalage. Hé Silvana zeiden ze bijna in koor. Hun geheugen laat hen behoorlijk in de steek, dus al deze herkenning en aandacht was een genot. Ik dacht dat de rolstoel de drempel niet over zou kunnen en liet ma vast even binnen kijken. Dat wilde ze graag e nvond ze leuk. Maar al snel kwam de gastvrouw uit de winkel met een opritje aanzetten, en zo kon pa ook naar binnen.

    En over levensloop gesproken, we poseerden voor het schilderij "een schakel in de tijd". In mijn levensloop is deze afbeelding ook weer als een schakel in de tijd. Op dat schilderij verbeeld ik hoe ik ervaar, dat op dat moment een moeder zich afvraagt: "wat zal de toekomst van mijn kind zijn? In gedachten is er dan een vantasie een beed, dat als een visioen in het schilderij staat, een opgegroeide zoon met een vrouw en vier kinderen. De vierde is nog niet geboren. En ik, als schilderes, schilderde mezelf toen, als moeder, van mijn oudste zoon, die nu vader is van een gezin met vier opgroeiende kinderen.

    En, opnieuw geschakeld in de tijd, sta ik hier met mijn ouders, die ook hun dromen en idealen hebben gehad over hun opgroeiende kinderen

    Ik was hun derde kind, en zij hebben mij altijd gesteund en gestimuleerd om mijn vak te kanen van wat ik als kind al graag deed, tekenen en schilderen. Ik kon ze nu laten delen in deze expositie levensloop. Ik was blij en ontroerd.

    Hoe het leven ook loopt, welke hobbels er ook zijn, meningsverschillen verschillende visie's en dromen, verwachtingen en idealen, dat we het elkaar gunnen, en met elkaar kunnen mee beleven is een geluk.

    De lucht buiten werd grijzer en grijzer, we hadden geen regenbescherming mee. We namen afscheid van Wildine die in de zaak staat, en spoedden ons terug naar de Koperwiek. We waren net door de schuifdeuren binnen en de eerste druppels van een stevige regenbui even later vielen op het parkeer terrein voor de flat.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 9 keer bekeken

  • Life course - Advent

    20 mei 2018

    Life course - Advent
     
    The blogs at the exhibition "life course" I start with the 'oldest' painting in the series of exhibited works. It is the painting "Advent" that I painted in the run up to Christmas in 2006. Pastor, Florus Kruyne asked me if I wanted to design a card that the City could use to send a cherry greeting to the friends and members for the Christmas season. This question stimulated my mind and creativity and I thought about the concept of advent. As in the Wikipedia look read in the following definition: The name Advent comes from the Latin word adventus, which means coming. But over the years I have also got a feeling and an image at the advent time. I have learned that there are traditions in different religions, to have recurring cycles in the course of life. I have spent a lot of time in possible cycles thinking about it and reading about it. I also gladly read my children during the year from thick books, stories that matched various year parties. So this question came up to make a Christmas card as a nice challenge. I took pictures and came up with an idea. And so the following picture emerged:
     
    Exto pagina Advent
    Hands include the light. In the advent time I experience the opportunity to turn inwards, experience silence and warmth. A precious good.
     
    Hands include the light. In the advent time I experience the opportunity to turn inwards, experience silence and warmth. A precious good.
    But when the Christmas card was printed and sent, it only started well for me. The map was a collage to be able to use my idea immediately as requested. But I thought, actually I think it's such a nice idea to be busy with "light" and the meaning that I would like to paint it. The design was of course also inspired by the "building" the Geertekerk, and more specifically, 'the choir' where I always and with many who know the church, are fascinated by the incident light, which is a result of the old windows. creates a wonderful atmosphere. That light is alive, It moves, the shadows move. And metaphorically speaking, I came up with the idea of ​​'nurturing hands' who want to capture that precious commodity. Receive, include, store, and feel or scan. By going to start working on the painting in the advent time of 2006, I started a kind of painting meditation, in which I tried to (summarize) the various aspects of light in oil on canvas.
    I became aware, and I see through this painting what light can do, how it works and how it can be seen. In the advent time, 'people' live in the autumn, where daylight is getting shorter and shorter. People must then ignite lightly. To be able to see. I see a cyclically recurring period in the psyche as well, but also return to religion. In life there are periods where it seems to become darker and darker. I as a human being, you as a human being, can consciously deal with that darkness. And you can receive the light, cherish it as it were. And with the painting, I focus on that happening, so that it is held in a different way. It is very personal how you or I experience that light yourself. Does it give hope? Does it give expectations? Does it give comfort? The painting shows the questions and possible answers. It is up to the viewer to reflect on it. In this respect, the painting also contains concepts, meanings that are depicted in the painting, and when you look closely you can see the imagery that we know from the language.
    • Reflection - reflect • Transparent - transparency • The light of a star in comparison with the light of a flame • sunlight that shines through a window and reflects a lectern, which also lets it pass through again. • Light that reflects on old tiles, a shadow that falls. What do you see, the shadow or the light? • An old building, such as the choir in the Geertekerk, which is an arch in which light but also music can resound and echo. Thus, Advent is a phase in the life course of a person in which the light can be used, used and valued, in periods when it becomes cold and cold.
    Light is coming. It will come back and the days will start to stretch again. But when it gets dark, warm your hands to the light source and absorb it.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 15 keer bekeken

  • Levensloop - Advent

    20 mei 2018

     

     

     

     

    De blogs bij de expositie "levensloop" ga ik beginnen met het 'oudste' schilderij in de reeks geexposeerde werken.

    Het is het schilderij "Advent" dat ik schilderde in de aanloop naar kerst in 2006.

    Dominee, Florus Kruyne vroeg mij of ik een kaart wilde ontwerpen die de Gemeente zou kunnen gebruiken om voor de kerstdagen een kersgroet aan de vrienden en leden te sturen. Deze vraag prikkelde mijn geest en creativiteit en ik dacht na over het begrip advent. Als in in de Wikepedia kijk lees in de volgende definitie: De naam advent komt van het Latijnse woord adventus, dat komst betekent. Maar in de loop der jaren heb ik zelf ook een gevoel en een beedl gekregen bij de adventstijd. Ik heb geleerd dat er tradities zijn in verschillende religies, om in de loop van het leven terugkerende cycli te hebben. Ik heb me een tijd verdiept in mogelijke cycli een er over nagedacht en over gelezen. Ook las ik met plezier aan mijn kinderen gedurende het jaar uit dikke boekeen ,verhalen voor die pasten bij verschillende jaarfeesten. Zo kwam deze vraag om een kerstkaart te maken als een leuke uitdaging. Ik heb foto's genomen en kwam met een idee. En zo ontstond het volgende beeld:

    Handen omvatten het licht. In de adventstijd ervaar ik de mogelijkheid om naar binnen te keren, stilte en warmte ervaren. Een kostbaar goed.

    Maar toen de kerstkaart geprint en verzonden was, begon het voor mij pas goed. De kaart was een collage om mijn idee direct te kunnen gebruiken zoals mij gevraagd was. Maar ik dacht, eigenlijk vind ik het zo een mooi idee om met "licht"en de betekenis van bezig te zijn, dat ik het wel zou willen schilderen. Het ontwerp was uiteraard ook geïnspireerd door het "gebouw" de geertekerk, en wel, meer specifiek, 'het koor' waar ik altijd al en met mij velen die de kerk kennen, gefascineerd zijn door het invallend licht, dat door de oude ramen een prachtige sfeer creeert. Dat licht leeft, Het beweegt, de schaduwen verplaatsen zich. En overdrachtelijk gesproken kwam ik op het idee, van 'koesterende handen' die dat kostbare goed willen vangen. Ontvangen, omvatten, bewaren, en voelen of aftasten.

    Door aan het schilderen te gaan in de adventstijd van 2006, ging ik een soort van schilderende meditatie aan, waarin ik de verschillende aspecten van licht in olieverf op doek probeerde te (bevatten) vatten. Ik werd me bewust, en laat zien door dit schilderij wat licht allemaal kan doen, hoe het werkt en hoe het gezien kan worden. In de adventstijd, leeft 'de mens' in het najaar, waar het daglicht steeds korter aanwezzig is. Mensen moeten dan licht ontsteken. Om te kunnen zien. Ik zie zo een cyclisch terugkerende periode ook in de psyche, maar ook in religie terugkeren. In het leven zijn perioden waar het donkerder en donkerder lijkt te worden. Ik als mens, jij als mens, kan bewust omgaan met die donkerte. En je kunt het licht ontvangen, als het ware koesteren. En met het te schilderen, focus ik op dat gebeuren, waardoor het op nog een andere manier vast gehouden word. Het is heel persoonlijk hoe jij of ik, dat licht zelf beleven. Geeft het hoop? Geeft het verwachting? Geeft het troost? Het schilderij geeft de vragen en mogelijke antwoorden weer. Het is aan de beschouwer, om er op te reflecteren.

    Wat dat betreft bevat het schilderij ook begrippen, betekenissen die in het schlderij verbeeld zijn, en wanneer je goed kijkt zie je de beeldspraak die we kennen uit de taal.

    • Reflectie - reflecteren
    • Transparant - tranparantie
    • Het licht van een ster in vergelijk met het licht van een vlam
    • zonlicht dat door een raam schijnt en po een lezenaar reflecteerd, dat het ook weer doorlaat.
    • Licht dat reflecteert op oude tegels, een schaduw die valt. Wat zie jij, de sschaduw of het licht?
    • Een oud gebouw, zoals het koor in de geertekerk, dat een boog is waarin licht maar ook muziek kan weerklinken en galmen.

    Zo is advent een fase in de levensloop van een mens waarin het licht gebruikt, benut en gewaardeerd kan worden, in nperiden waarin het kil en koud wordt.

    Licht komt .het zal terug komen en de dagen zullen weer gaan lengen. Maar als het donker waord, warm je handen dan aan de lichtbron en neem het in je op.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 18 keer bekeken

  • Expositie levensloop

    6 mei 2018

    Camphuijsen Art

     

    Meestal schilder ik met olieverf en de formaten verschillen van klein naar groot. Ik laat me inspireren door wat ik meemaak en wat mij raakt. Het realisme ligt mij het best, terwijl ik niet zo ver wil gaan als de fijnschilders. Ik houd van de penseelstreek in mijn werk en subtiel sluit de structuur van het werk aan bij de elementen in mijn schilderijen. Belangrijker is, dat ik de sfeer wil vangen en onderzoek wat het is in wat ik zie dat maakt dat het me zo raakt. Zo rollen er verschillende thema’s uit mijn werk, omdat bepaalde elementen mij extra inspireren om hun karakter sprekend weer te geven. Sommige schilderijen gaan de surrealistische kant uit, andere schilderijen zijn als studies van de onbekende omgeving waar ik terecht ben gekomen. Krachtige emoties van de passie van een muzikant bijvoorbeeld kunnen mij inspireren en me extra aandrijven tot het maken van een schilderij om die passie om te zetten zoals ik dat aanvoel. Ik kan goed overweg met het aannemen van opdrachten die me uitdagen om tot een werk te komen dat de opdrachtgever raakt.

    Deze expositie laat schilderijen met een verhaal zien. Het zijn mijn interpretaties van stukjes uit de levensloop van mensen die ik heb ontmoet. En verhalen die verwant zijn aan de verhalen van mensen die ik tijdens mijn werk als thuisbegeleider regelmatig tegenkom. Ieder volgt zijn/haar eigen pad en moet de uitdagingen aan die door invloeden van buitenaf heftig voorgelegd worden. Ga er maar aan staan en vind je eigen weg, te midden van voorspoed en tegenslag.

    Andere schilderijen zijn een getuigenis, van emotionele belevenissen die ik in eigen kring ervaar of zie gebeuren. Alles door mijn ogen het objectieve en het subjectieve lopen kleurrijk in elkaar over.

    Mijn werk vervaardig ik hoofdzakelijk in Camphuijsen Art’s Atelier te AmbachtAteliers in de Bilt.

    Rita Camphuijsen

    www.camphuijsen-art.nl

    info@camphuijsen-art.nl

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 23 keer bekeken

  • Het kamerscherm

    18 februari 2018

    Over het tweezijdige drieluik

    Als iemand mij vroeg, hoe gaat het nu met je dochter, dan zei ik wat mij te binnenschoot als uitdrukking: dat zij als een phoenix uit de as lijkt herrezen. En denkend aan haar moeilijke levensweg, zie ik een vrouw verrijzen, die trots haar eigen creaties draagt en laat zien wie zij is. Wat zij voelt, gratie en elegantie, maar ook lenigheid en soplesse. Het gaat mij inmiddels gemakkelijk af om haar mijn dochter te noemen. Toen ik zwanger was van haar vroeg men vaak wat ik graag zou willen dat het was, een jongetje of een meisje? Ik had immers al twee zoons. Mijn antwoord was steevast: "ik vind dat veel minder belangrijk wat het zal zijn, een jongetje of een meisje. Het gaat mij er om of het een gezond en gelukkig kindje zal zijn.

    Dit kindje was in het begin heel gelukkig, maar naarmate de puberteit naderde werd duidelijk hoe ón-gelukkig in deze wereld hij was. Als of er iets niet klopte. Tegen de volwassenheid kwam alles tot helderheid en verklaring, een moeizame periode, is er geweest. En nu, ben ik de trotse moeder van een creatieve dochter, die de wereld wil tegemoettreden, en uit de bubbel wil komen waar zij altijd heeft gezeten.

    Zij maakt nu ook haar eigen vlogs, anmated steps en vertelt meer over de stappen die zij zet en laat zien middels freerun en alles wat zij maakt vanuit een creatief brein. Ik op mijn beurt kwam op zeker moment op het idee om een kamerscherm, dat ik van een collega kunstenaar gekregen had te gebruiken om mijn beeld en beleving van de ontwikkeling en levensweg van mijn dochter te verwerken in een schilderij. Zo omtstond het drieluik "als een Feniks"

    Ik heb er verschillende aspecten simbolisch en zoals het werkelijk is en voelt in tot uitdrukking gebracht.

    En mijn enthousiasme en trots hebben me tot dit werk gebracht. Deze vrouw bereid zich voor op haar toekomst.

     

     

    In mei start een expositie en nu was het plan om dit werk daar in de etalage te zeggen, aan uilepad 9. Maar ja de achterkant, dat was nog leeg. Ik speelde natuurlijk al wel met ideeën. Maar ik was er nog niet aan begonnen, ik heb nog zo veel andere plannen en leuke ideeën. Maar inmiddels ben ik begonnen aan de achterkant. En ik hoop dat ik hem dan ook misschien nog niet geheel af, maar wel in een acceptabel stadium op de expositie kan laten zien.

    De expositie heet levensweg.. er is zo veel dat gebeurt op de levensweg van iemand, zodat er allemaal verhalen te vertellen zijn. Dit is er één van.

    Werk in wording:

    Het leven als een woelige oceaan

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 64 keer bekeken

  • De maan die rond de aarde cirkelt

    6 januari 2018

    Nogsteeds cirkelt de maan die ik zo vol liefde schilderde rond de aarde.

    Dat is mooi, dat hoort hij ook te doen. Het is de maan eigen, dat hij een sfeer zet om de aarde. Dat de maan een baan trekt, ook al kan zij schitterend schijnen stil te staan, bijvoorbeeld boven een deinende oceaan. Ik verbeeldde mijzelf dat zittend op mijn beddesprei in mijn kleine woning. Wat zou het mooi zijn als ik die reflectie kon schilderen en de reflectie niet alleen op het licht maar ook op de wolken. Ik componeerde met foto's die ik op mijn vakantie maakte een langwerpig beeld van een zee landschap en plaatste er een maan boven. In olieverf transformeerde ik dit tot een nachtelijk beeld, en stelde me voor hoe de reflectie op de golven en in de wolken er uit zouden kunnen zien. Het maakte me blij, dit schilderij. Mogelijk een tikje te romantisch met en indrukwekkende wolken en een deinende zee, met branding. Maar het beviel me goed en mijn fantasie kwam op het doek.

    Iemand zag de afbeelding eens op de site waar ik een portfolio heb en schreef me aan. Zo reisde mijn maan op een dag per vliegtuig naar chigago en maakte daar iemand blij. Zo gedaan zo gegaan. Maar de maan ging een eigen leven leiden en ik had bij ongeluk hem ergens staan nog zonder watermerk. Iets wat in deze tijd helaas hard nodig blijkt.

    Maar inmiddels was de afbeelding en ontelbare malen vermenigvuldigd op het internet.

    Al enkele jaren geleden al maakte ik bekend dat mijn copyright in deze geschonden was. In de Biltsche courant heeft Anneke Iseger een interview met mij hierover gepubliceerd. Ik had ondertussen al vele malen gereageerd op personen en websites die mijn schilderij naamloos publiceerden en verspreidden. Mijn schilderij-afbeelding van de maan zelf en andere werken sindsdien, gaf ik een (storend) watermerk. Na een tijd liet ik het weer een poosje rusten, ik werd anders zelf dol van mijn maan.

    Tot een collega kunstenares mij een berichtje stuurde. Of ik wel wist van die en die site, daar stond mijn maan volgens haar op. Ik ging het onderzoeken en ontdekte dat mijn maan nu zelfs aangeboden werd als knutselpakket. Bij Paintwith diamonds. Ik heb de site aangeschreven en mijn tekst over geschonden copyrights gestuurd. Met aangeboden excuses werd de maan van de site gehaald in de sortering pakketten.

    Ik legde contact met 2 andere kunstenaressen die ik op de site had gevonden ook zij wisten er niets van dat hun werk werd gebruikt om winst mee te maken. Ik vroeg de site paintwith diamonds hoe ze aan de afbeelding kwamen, en zij vertelde dat er een derde was die de bron was van hun info. Na enig zoeken vond ik mijn maan bij "AlieExpress" Zo ook het werk van de twee andere kunstenaressen en meer. Ik heb heb (nog) niet aangeschreven maar een (proef)pakket besteld. En daar ligt het sinds gisteren po mijn salon tafel. Mijn maan schilderij in duizend plastic stukjes.

    https://www.facebook.com/camphuijsenartsite/

    Ik zal in mijn blog vertellen hoe het verder gaat. Maar de weg naar het claimen van rechten op schending copyright is behoorlijk ingewikkeld en moeizaam. Ik heb lidmaatschap bij BOK aangevraagd, maar ja.. afwachten of ik bevestigd word, want daar heb ik nog geen antwoord op.

    Dan lid zijn van Pictoright en hopen dat zij iets gaan doen. Want ik was daar nog geen lid van toen dit gebeurde.

    Het FNV waar ik lid van ben, kunnen niets doen, omdat mijn pakket uit chiana komt. En naar China deurwaarders sturen kost veel geld, zei de advocate.

    rechtsbijstandsverzekering die ik heb gaat niet over copyrights en intelectueel eigendom.

    Ondertussen plukken deze online groothandels allemaal afbeeldingen van het internet van vrij gevestigde hardwerkende kunstenaars. Ik ben niet lid van alles omdat alles ook veel geld kost en als kunstenaar moet je wel heel bekend en geliefd zijn in de grote vijver met veel kunstenaars om er genoeg aan te verdienen. Dus ik heb nog ander werk om me nuttig te maken in de maatschappij en onafhankelijk te kunnen zijn en te blijven. En eerlijk mijn inkomen te verdienen.

    En ondertussen zwerven deze piraten op de digitale zee rond om gratis afbeeldingen te pikken zonder dat ik er 1 cent aan verdien.

    Dat maakt me boos!

     

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 99 keer bekeken

  • Camphuijsen Art's Atelier

    30 augustus 2017

    In mijn atelier strijk ik even op een stoel neer voor een bakkie koffie. En gebruik te tijd om even een stukje te schrijven. Rechts op tafel liggen vier zelfgespannen doeken met stevig katooen die ik net met een laag gessoe bestreken heb.Ook een klein gespannen raampje met zeer oud schilders doek. Een laag gesso moet het weer even in betere conditie brengen. Dat is een restant van een stukje bijna antiek doek. Zo gebruik ik alles weer voor iets nieuws. Maar de doeken van 50 x 50 zijn een paar doeken die ik kocht in Zeist in een stoffenzaak. Ik had spielatten, waar twee heel grote doeken van gemaakt konden worden en de spielatten had ik eens voor een prikkie gekocht, nu had ik wel doek nodig. Heger in zeist had geen canvas, en raadde me aan naar zijn buurman te gaan. Alleen zou ik dan onbewerkte katoen moeten kopen. Ik wil het wel eens proberen. Zo gezegd zo gedaan, ik kocht op de gok een hoeveel heid stof, waarvan de man zei dat hij dat vaak aan schilderd van "de werkschuit" verkocht. Nou, dat moest dan wel goed zijn.

    Mijn spielatten kon ik nu gebruiken en zijn op, op een enkele lat na, die zijn gelijke mist. Maar ja, ik heb nog allemaal restjes met bewerkt canvas en een lange lap ongebleekt katoen. Ik heb in de stad spielatten gekocht en van te voren alle restjes opgemeten en setjes spielatten gekocht. Ik kan zo mooi voor niet te veel geld een voorraad doeken spannen om later te beschilderen. Kleintjes en grote.

    Voor een wit vel of doek zitten heb ik altijd inspirerend gevonden, ook de formaten zijn al voedsel genoeg voor de verbeelding. Ik bruis nog steeds van de ideeën en er komen alleen maar nieuwe bij. Het gaat vanzelf. Ik heb nu twee te gesso"en doeken van 100 x 100 cm. het zelfde formaat als "verlangen" en van één denk ik dan ook aan een vergelijkbaar thema schilderij.

    En ja die van 50 bij 50... deze vakantie hebben we het noordzee strand helpen opruimen en daar liepen twee "karakter" figuren rond, twee zeeschuimers, zij speelden een rol bij de actie.. ja, het tuimelt nu in mijn hoofd, iets met zee, milieu, noordzee, en karaktervolle koppen..  terwijl ik de gesso sta te smeren beginnen de gedachten te wentelen en te dwarrelen tot er eens dat idee ontstaat.

    En dan nog thuis in mijn "atelier" kamer, staat een etspers, daar wil ik ook nog wat mee, maar heb eerst een steviger tafel nodig. Ik heb een tekeningliggen, waarvan ik me afvraag of ik iets kan maken dat ik door de pers ga halen.. dat idee, stimuleert om op zoek te gaan naar een tafel,

    Leuk om hier een keer grafisch iets mee te doen.

    Maar een stevige tafel om de pers op te zetten, ik vertrouw het krappe bureautje niet.

    Heeft iemand er nog eentje staan?! Neem gerust contact met me op.

    Ondertussen beste lezers.. heb ik geen schilderwerk om op exto te plaatsen, want beiden zijn nog niet klaar, vanwege het formaat vooral... 

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 115 keer bekeken

  • Designing with a story

    7 juli 2017

    Het begon in April 2016 dat ik via een email benaderd ben met een vraag om op basis van mijn schilderwerken deel te nemen aan DesignByHumans. Natuurlijk was ik verbaasd, want wat werd er precies van mij verwacht, en hoezo? Mijn werk? En designs, wat hield dat dan in?

    Maar omdat ik het leuk vond gevraagd te worden, voor een mij onbekend gebied, ben ik er in gedoken. Ik ben op de site gaan lezen en heb wat rond gekeken hoe het werkt. Het begin was niet makkelijk omdat er toch wel wat computervaardigheden gevergd werden. En, ik begreep al snel dat ik iets zou moeten doen met mijn schilderijen. Maar hoe dan? De eerste inzedingen werden afgewezen, en ik moest uitvinden wat de redenen waren. Maar uiteindelijk lukte het mij mijn eerste designs te maken.

     

    Vogelvrij ~ Free as a bird

    Het begin was gemaakt. Maar het stemde me nog niet tevreden, heel het pricipe van transparantie in de achtergrond, wat inhield bleek in de loop der tijd, dat er geen toevallige vlekjes om je werk heen moesten zitten. Maar ik leerde met vallen en op staan. Want ik wilde uiteindelijk, meer dan gewoon een rechthoekig vlak met een schilderij erop.

    En uiteindelijk verkocht ik op 17 April 2017 mijn eerste T-shirt. Ik heb geen idee aan wie, maar ik vond het stimulerend. Voor elk verkocht item krijg ik een royalty voor het ontwerp, dus het moeten heel veel shirts worden wil het loned worden. Dus ik moest mijn besst doen om mijn ontwerp vaardigheden te verbeteren, En ik ging verder en ontdekte meer. en nu en dan heb ik mijn dochter gevraagd mij eens te helpen met wat photoshop technieken die ik dan maar niet onder de knie kreeg of die ik wilde gaan toepassen. Maar wist dan niet óf en hoe het kon.

    Inmiddels verkocht de site 17 producten met mijn ontwerp er op. Gemiddeld zo een één per maand. Het is vergeleken met de andere ontwerpers op die site niet veel. Maar ik vind het nog leuk. Er is een bepaalde groep gamers en You-tubers die dit gestart zijn. Opbrengsten worden ook voor goede doelen, milieu en rechten van kinderen gedoneerd, dus dat vind ik allemaal weer inspirerend.

    Mijn werk wijkt denk ik wat af van de doorsnee otwerpen die ik zo op die site zie. Maar daarmee ben ik dan ook weer uniek, denk ik maar zo. Dus ik ga vrolijk door, na een werkdag met mijn benen op de bank en laptop op schoot. Of als ik toch niet naar mijn atelier kan of daar al een tijdje heb gezeten om te zitten schilderen.

    Maar gisteren ontdekte ik een nieuwe uitdaging. @designbyhumans riep op om een backpack te ontwerpen. I kmoest daarvoor bestanden downloaden die ik kon openen met photoshop. Al mijn inmiddels aangeleerde “skills” kwamen nu van pas. En ik ging aan de slag en kreeg een idee. Zou ik het wagen? Zou het me lukken. Ik wilde het proberen.

    En zie hier.. mijn eerste “backpack-ontwerp” Als dit thema niet bij dit onderwerp past, dan weet ik het ook niet. Maar, hoe dan ookm ik drukte op de knop “submit”en de gevraagde drie bestanden gingen de lucht in. Vanochtend kreeg ik bericht dat ze geaccepteerd zijn. Nou ik ben benieuwd.

    Nu blijkt er zelfs nog een mooie prijs verbonden te zijn aan de “contest” daat had ik nog helemaal niet gezien toen ik mijn inzendingen verstuurde. Maar hoe mooi zou het zijn als mijn schilderij de wereld over gaat reizen op deze manier op een backpack, “longing to see what comes next”

    Ik hoop dat ik heel veel stemmen krijg.

    Longing, contribution for the backpack contest

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 132 keer bekeken

  • Meer blogs >>