Sinds begin dit jaar is mijn maan de oceaan over gevlogen, naar Chigago. Het schilderij Maanlicht, is enthousiast otrvangen. De man die het schilderij van zijn vrouw cadeau kreeg stelde aan haar voor om mij te vragen er nog twee schilderijen bij te schilderen.
Daar heb ik positief op geantwoord. Maar nu maar zien dat de twee zijpanelen aansluiten op het orgineel dat ik niet meer hier beschikbaar beh om de aanvullende delen erbij te verzinnen.
Hoe het ook zij met veel plezier en aandacht ben ik aan de slag gegaan.
De afgelopen maanden heb ik de schilderijen afgerond die gaan over het verhaal van vluchtelingen en de uitwerking van immigratie en integratie. Het waren persoonlijke portretten in een bredere context.
Maar er is een nieuwe wendig gekomen in de persoonlijke portretten. Er was al eens een portret ontstaan. naar aanleiding van een korte ontmoeting met een kennis, op een zondagochtend in Utrecht. Ik schilderde een portret van een overleden moeder en droomde dat een dame geheel beschilderd liggend op een behandeltafel, tot leven kwam.
Ik schilder toen in die dagen ook een portret van Prinses Maxima, het doekje von ik wat klein, maar de maten waren gegeven, omdat het was in het kader van een door het tijdschrift ' Atelier' uit geschreven wedstrijd. Het was bedoeld voor 'amateurs'en aangezien ik hoe je het ook wennd of keert een auto didact ben, al ben ik al van kindsafaan bezig met etken en schilderen, leek het me de perfecte uitdaging, mijn 'kunnen' eens op de proef te stellen. Het persoonlijk portret liet ik aansluiten op mijn persoonlijke belangstelling voor de natuur, het behoud er van en de enorme rustgevende kracht die er van uit gaat.
Als middelbare scholier had ik veel potlood en houtskool portretten gemaakt en ik had er op zeker moment genoeg van gehad. Al deze genoemde schilderoefeningen gaven me een gevoel van verrassing, portretten schilderen is ook leuk. En het kan héél persoonlijk worden, ook al heb ik geen persoonlijk contact gehad met de geportretteerde. Er ontstaat toch ook voor mij een persoonlijke band met het onderwerp dat ik op mijn doek zet.
Zo kon het gebeuren dat ik tijdens de 'open ambacht Ateliers-dagen voorstelde maar weer eens portret te gaan tekenen als aanbieding voor de bezoekers.
Het viel bij mij en het publiek bijzonder goed in de smaak. Onder het tekenen ontstonden leuke boeiende en informatieve gesprekken en echte ontmoetingen. En zo kon het gebeuren dat ik de opdracht kreeg een portret vanaf een lang gekoesterde pasfoto op doek te zetten. Een persoonlijk verhaal van verlies, strid, overleven en afscheid bleek er aan vastgekleefd te zitten. Ik vond het mooi om op deze manier een positieve bijdrage te leveren.
Daarna, voelde ik in mij zelf de behoefte groeien mijn beide ouders nog eens in volle glorie in het zonnetje te zetten. In een zeer persoonlijke pose, die een fijn gevoel van persoonlijke betrokkenheid zichtbaar maakte. En het was heel bijzonder om de aanwezigheid van eerst mijn moeder en nu mijn vader in mijn atelier te voelen groeien. Nu zijn het ook schilderijen van een behoorlijk formaat. Maar deze twee mensen staan mij zeer nabij, als zijn ze dat door de reisafstand niet altijd letterlijk. Maar ze zijn er, en ik heb ze lief. Wat heerlijker om ze nog iets te geven, iets terug te geven om van te genieten. De vruchten van hun altijd motiverende opvoeding, om mijn creativiteit te ontwikkelen, waardoor ik het schilderen in deze portretten als uniek middel maak om de trots op deze twee mensen weer te geven.
Zo heeft het schilderen van portretten weer een heel nieuwe dimensie gekregen.
Het is fijn om eens even niet op de klok te leven. Zelfs al neem ik de ruimte om binnen mijn werk als begeleider, rustig en aandachtig present te zijn. Gejaagd is het alleen om van het ene adres naar het andere te gaan en om buiten de bezoeken om, nog tijd te nemen voor verslaglegging, correspondentie en netwerken.
Het is heel fijn om eens achter elkaar te kunnen schilderen. Al onderbreek ik dat dan weer om even mijn berichten te checken.
Vanmorgen was voor mij belangrijk omdat ik bezoek kreeg van de vrouw uit Angola, die ik heb mogen schilderen in de eerste twee van mijn drieluik over vluchtelingen. Vanochtend belde ze me op, om zeker te weten dat ze bij het goede adres was neem ik aan. Ik lie naar de deur en daar stond ze. Haar uiterlijk was veranderd, het mooie lange zwarte haar was helemaal kort geknipt, misschien zelfs met de tondeuse. En ook dit stond haar prachtig. k liet haar het atelier binnen en toonde haar dat het gebouw gevuld is met meerdere kunstenaars, van verschillende discipline.
Maar toen al snel leidde ik haar naar het atelier, waar ze de twee schilderijen zou gaan bekijken waar ze zelf op verschijnt. Ik was heel benieuwd, ik was niet 100% zeker dat ze positief zou reageren. Misschien was het te aangrijpend, of helemaal niet haar verhaal. Of had ze gehoopt op een schilderij waar ze helemaal op verschijnt. Terwijl het een collageachtig schilderij is geworden. Maar nee, ze was geheel verrast, ze had het schilderij in wording gezien in kleine foto's in het picasa-album waar ik haar op had laten abonneren. Maar in het echt de schilderijen zien herhaalde ze later telkens opnieuw, was enorm verrassend. Eén van de dingen die ze al thuis had gezegd was: "Hoe kan die vrouw dat weten, van al die mensen die lopen met al die bagage, de rook in de verte aan de horizon, het vuur dat ze achter zich laten. De eindeloze wandelingen, tochten over het land van Angola" Daar kwam haar reactie op neer. En ze herkende zichzelf en haar kinderen en de emoties.
Ook in het tweede schilderij, het aangekomen zijn in Nederland. Ze had me verteld hoe ze zich in een soort van ei voelde zitten. Ik vertelde haar dat ik hen daarom zo had geschilderd. In dat kleine hutje met hen drieën, veilig bij elkaar, weg van die oorlog en dat verleden als een vage afbeelding aan de muur. Ik had het zó gedaan en de parallelle wereld die zo ontstaat. Ze had zich opgesloten in haar huis omdat ze de Nederlandse taal niet sprak, ze durfde zich niet onder de mensen te begeven. En ze zei dat het klopte, bedolven te zijn onder papieren en formulieren, om toestemmingen te krijgen en vergunningen, voordat ze een eigen dak boven hun hoofd krijgen. ook het water en de tenten waren zoals ze haar Afrika kende.
Uit mijn werk als thuisbegeleider ken ik de schrijnende verhalen ook, van mensen die met de bureaucratie te maken krijgen op een manier die opnieuw weer traumatisch voor hen is. Het was allemaal voor haar herkenning en ze voelde zich zichtbaar vereerd dat ze zo op het doek vereeuwigd was. En ook begreep ik, dat ze het enorm waardeerde dat ik bezig ben het verhaal te schilderen van 'de vluchteling'.
Thuis had ze al aan mensen verteld dat ze geschilderd werd samen met haar kinderen en mensen wilden het zien. Wacht maar tot het klaar is had ze gezegd.
Nu, ik kan dus gerust zijn. Het doet haar goed en het vertegenwoordigt mensen zoals zij. Een dappere moeder en ook nog een mooie vrouw, die de wereld over reist, afschuwelijkheden heeft meegemaakt en achter zich laat om een nieuw leven te beginnen. ook zij is een wereldburger. En zij heeft medeburgers nodig die bereid zijn haar de riumte en de vrijheid te geven om zich zelf te zijn en een goed leven te hebben.
Het trauma is duidleijk ook nog niet geheel verwerkt, ze kampt nog met klachten die het gevolg zijn van het vele verdriet. Verdriet om een verleden dat ze het liefst wil vergeten, en achter zich wil laten. Maar wat ze tóch met zich meedraagt, of ze het nu wil of niet.
Mijn laatste schilderij moet gaan over de integratie. Over het gemengd raken van culturen over het delen en uitwisselen van ervaringen. Maar ook over de vrijheid die nodig is omdat te laten zijn.
En dat is ook haar grootste verlangen. Deze moeder, moet een nieuw leven beginnen, haar enige familie nu zijn haar twee kinderen. Vrijheid, dat is het verlangen dat blijft,
Na dat hoop haar voortdreef in het achter zich laten van verschrikking. En nadat ze het verlies moest lijden van alles wat haar dierbaar was geïsoleerd in een vreemde omgeving, een ander land met een andere taal en gewoonten.
Dan rest vrijheid, die alleen kan kmen als er ook rumte voor haar is. Als ze mag zijn wie ze is, en een plek heeft in een land waar ze geen wortels heeft.
Dat schilderij staat binnenkort ook op de ezel.
Gevlucht, vertrokken en aangeland, op zoek naar vrijheid
De afgelopen twee weken was er een heerlijke lente. Mijn aandacht is sinds half april bij een doodziek familielid. Het is de oorzaak dat ik plots héél andere dingen schilder. De lente. Gewoon vrolijke schilderijen. En een plezier dat ik er aan beleef. Het is wonderbaarlijk.
Het is denk ik ook, om het plezier wat ik had van buiten naar binnen te halen. En dan weer uit me te schilderen. Ik denk dat het zo werkt.
Het schilderij over vluchtelingen uit Angola, staat even aan de kant. Ik wa sbezig aan nummer twee. Ik wil het binnenkort toch echt wel af maken. Maar ik kan dat niet helemaal zelf bepalen en sturen.
Wel merk ik dat mijn gedrevenheid om te schilderen alleen maar intenser en sterker wordt. Het geeft rust en gemoeds bevrediging. Terwijl ik ook moeite moet doen om gewenste resultaten te bereiken.
Het schilderen heeft toch dubbele en diepere lagen. Onwillekeurig.
Eerst schilderde ik twee muzikanten. Ik gaf een titel aan één van die twee schilderijen, "Denk aan mij", waar de zanger staat te zingen in een donker theater in de spotlights. Blijkt de bassist die week overleden te zijn. Ik wíst wel dat hij ziek was, omdat er een vervanger was. Dat werd gezegd. Maar ik noem een schilderij "denk aan mij" terwijl achter de zanger een grote bas staat te schitteren in de spotlight, zónder bassist. Gedreven en bevlogen heb ik die twee schilderijen in een week geschilderd.
En nu, viooltjes, omdat het zulke vrolijke en kleurige gezichtjes zijn. En ik kan gewoon genieten van de uitvergroting van dit kleine bloemetje op een doekje van 20 x 20.
Tja, en hoe ga ik dié nu prijzen op de kunstmarkt van 12 mei?!
En sinds woensdag bezig met een troepje eendjes, uit de vijver voor het academisch ziekenhuis waar mijn familielid ligt te herstellen van een zware hersenbloeding.
Een genot, te proberen die dappere eendjes in dat water, zwemmend voor hun pas beginnend leven.
Dát is schilderen. Het gevoel ruimte geven. En er iets moois van maken.
Op mijn atelier was ik begonnen aan een schilderij van ongewoon formaat voor mij. Eens kocht ik een langwerpig 3 D doek en het wachtte op zijn beurt. de vluchtelingenserie vraagt nogal wat werk dus veel andere dingen moeten wachten op hun beurt, zoals ook mijn olifanten in hun Savanne.
Maar de actualiteit wacht niet die gaat maar door en door. Tijdens het geven van de cursus kom uit de verf, laat ik cursisten hun restanten acryl bewaren. Zo had ik een bakje staan en op een avond besloot ik een achtergrond op het canvas te schilderen. Er ontstond een mooie dreigende watermassa. De cursisten zagen het een andere avond en raadden mij er niets meer aan te doen. Maar ik had andere plannen. Ik wilde het werkelijk als achtergrond gebruiken. Het onderwerp zou zich nog wel aandienen.
En dat gebeurde gisteren middag. De Tsunami, al het nieuws er over verdwijn ook nog niet echt naar de achtergrond, het is nog steeds actueel. Zo op zondagmiddag werd ik uitgenodigd voor een Liefdadigheidsconcertje. Ik werd gepakt door de prachtige muziek van Emi Matsumoto en Ayumi Matseda. Een japanse fluitiste en een pianist organist.
Ze bespeelden de blokfluit en piano. Ik maakte foto's en sprak ze later aan. En maakte nog een paar foto's. De eerste was het beste shot, tijdens een fluitsolo zonder naam. Alles moest zo zijn. Het idee werd geboren. In de hal van de Geertekerk zág ik op eens mijn schilderij en haastte me naar huis. Lunch meenemen en naar het atelier. En ik ging aan het werk.
Zo ontstond dit schilderij wat mijn eigen ogen maar moeilijk los kunnen laten.
Zo wonderlijk is dat dan. Het is een echt "gepakt zijn"en dan, er helemaal nauw mee verbonden zijn. Zo dadelijk moet ik aan het werk, Mijn andere werk, En eigenlijk heb ik er geen zin in.
Wil steeds naar dat schilderij terug.
In my studio I started on a painting of unusual size for me. Once I bought a 3 D canvas and this waited for its turn. The series about refugees takes quite some work so much else there is what waits for their turn, as my Savannah elephants among this.
But the news on tv and radio goes on and on. While giving the course "show your colours", I let students keep their scrap acrylic. So I had a bowl with paint and picked this up on one evening I decided to paint a background at the canvas. There was a pretty threatening water. The students saw the painting one other night and advised me to do nothing. But I had other plans. I really wanted it as wallpaper. The subject would present itselve at certain time.
And that happened yesterday afternoon. The Tsunami, all the news about it is not yet disappearing, still not really into the background, it is still relevant. So on Sunday I was invited for a charity concert. I was caught by the beautiful music of Emi and Ayumi Msumoto Matseda. A Japanese flutist and a pianist, organist.
She played the flute and piano. I took photos and she said later to her I felt inspired and loved the music and that I took some pictures. And took a few extra pictures. The first however, was the best shot, and showed a moment focussed at a solo flute with no name for the piece of music. Everything had to be. The idea was born. In the hall of the Geertekerk I saw my picture at once (in my imagination) and hurried home. Lunch and take to the studio. And I went to work.
So what was this painting my own eyes but hard to let go.
So strange is this. It is truly a "packed" and then there are all closely linked. In a moment I have to work, my other work, and actually I do not feel I can let the painting go.
13 februari 2011 is er een feestelijke opening van Ambacht Ateliers
Het heeft me de afgelopen maanden veel (voorbereidings) – tijd van me gevraagd, maar eindelijk is het zo ver. Ik heb mijn intrek genomen in een atelier. Precies zoals ik járen geleden al droomde. Een plaats voor mij om creatief te zijn en te schilderen of te boetseren wat ik maar wil, terwijl ik het pand deel met andere mensen die ieder op hin eigen wijze ook bezig zijn met beeldende expressie of verwante creatieve bezigheden.
Ik hoop voortaan, beter dan ooit beide werkgebieden die mij aan het hart liggen te combineren. Het sociale werk in de stad, coachen en begeleiden van mensen die het zelf niet zonder hulp redden en hen begeleiden naar zelfstandigheid.
En werken aan en vanuit mijn eigen scheppingsdrang: het willen schilderen en vormgeven. Ik heb nu een Atelier waar ik in een overzichtelijke ruimte kan schilderen en mooie dingen maken over onderwerpen die mijn hart raken.
Met daarin de ruimte om les te gaan geven aan mensen die willen leren of verder groeien in beeldende expressie. En dat onder de noemer Kom uit de verf.
In het pand werken nu 17 creatieven en er hangt nu al een goede sfeer. We kunnen elkaar inspireren door aan het werk te zijn, naar behoefte eens bij elkaar om de hoek te kijken of een praatje te maken in de gang of koffie kamer. Voor bezoekers aan de ateliers valt er dan ook nog meer te zien.
De kunstenaars maken werk omdat ze dat willen, de drang hebben, en willen dat ook graag delen. Dus klanten kunnen op bezoek in de ateliers gaan. En regelmatig worden er cursussen of workshops gegeven in of vanuit de Ambacht Ateliers.
Maar eerst de opening!!
Wees welkom en maak kennis met de kunstenaars.
En tijdens de opening werk van alle deelnemende kunstenaars te bezichtigen op het atelier.
Tijdens de opening, veiling collectief kunstwerk, gemaakt door de deelnemers van de eerste groep Kom uit de verf. 50% van de opbrengst ten behoeve van “kom uit de verf” de andere helft wordt verdeeld over de organisatie Young heroes en de mensen in Lesotho bij Malealea Lodge. Schilderijen over dit onderwerp te zien in mijn atelier.
De creatieven van de Ambacht Ateliers openen hun deuren. Tijdens een feestelijke opening met live muziek op zondag 13 februari 2011 stellen de deelnemers hun ateliers die zij in januari van dit jaar betrokken hebben aan de Ambachtstraat 9 in De Bilt open voor bezoekers.
Op 1 januari 2011 hebben de eerste creatieven hun atelier bij de Ambacht Ateliers aan de Ambachtstraat in gebruik genomen. Hier gaan zij hun werk en hobby uitoefenen. Benieuwd wat hier allemaal gemaakt en verkocht wordt en op zoek naar verrassende en vernieuwende producten? Tijdens de feestelijke opening zijn de ateliers en het werk van de creatieven te bezichtigen van 14.00 uur tot 18.00 uur. Deze middag zullen Paul Deneer en Andrea Hessing live hun muziek ten gehore brengen en kunt u deelnemen aan creatieve workshops.
De deelnemers:
Atelier Kleurwijs, Nicole Agterberg
Keiji Aikawa, tassen
Annemarie Rietveld, keramiek
Mirjam Steenbergen, Jannie Vossestein, Connie van Zwetselaar
Maar Kom uit de Verf heeft sinds dit weekend een eigen domein en een eigen site. Via die site zullen alle activiteiten bereikbaar zijn die te maken hebben met workshops en cursussen en zal algemene informatie geven over de ideeën achter Kom uit de verf en hoe één en ander zich ontwikkeld.
Kom uit de Verf zal dan ook makkelijker door een willekeurige bezoeker gevonden kunnen worden.
Camphuijsen Art en de informatie over schilderijen en exposities zullen bereikvbaar blijven via www.camphuijsen.nl
Voor belangstellenden, galeries en kopers is www.camphuijsen-art.nlbedoeld. Deze site bevat een overzichtelijke rangschikking en presentatie van het werk van Rita Camphuijsen
Fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar voor iederéén
21 december 2010
Het nieuwe jaar begint straks.
Ondertussen ben ik thuis of op de bakfiets. Dagelijkse bezigheden gaan het beste op deze driewieler, boodschappen, neen ik er makkelijk in mee. De fiets was bedoeld en aangeschaft voor kunst en kunstmaterialen. Elke donderdag avond fietste ik met spullen naar Galerie "gewoon mooi" voor de cursisten. Helaas kon deze Galerie in het kleine dorpje het hoofd niet boven water houden. Ik moest een ander héénkomen zoeken voor de cursus. Maar wat ik altijd al droomde, was een werkruimte te hebben in een gebouw waar ook andere creatievelingen een onderdak hebben gevonden. En ik heb een plek gevonden waar ik hoop mijn idealen te realiseren. Schilderen over het leven en wat me raakt, en anderen inspireren tot beeldende expressie.
Mede met behulp van deze bakfiets zal ik daar einde van het jaar mijn verfspullen heen verhuizen.
In januari gaat mijn huidige cursus "Kom uit de verf" zich voortzetten in mijn Atelier aan de Ambachtstraat nr. 9 te de Bilt.
Mijn cursisten waren enthousiast. Ik richt mij er op, dat mijn cursisten uit de verf komen. Ieder op eigen manier, in eigen kleuren rijkdom. En een weg vinden om zich te uiten doormiddel van schilderen. Vrij, ongedwongen en onderzoekend.
Zelf blijf ik nog bezig met het voortzetten van mijn drieluik over vluchtelingen in Nederland. Hun achtergrond, de situatie waarin zij zich kunnen bevinden en de hoop op wederzijdse inspiratie als culturen zich mengen.
Er is nog genoeg te schilderen voor me. En ik gebruik elk gaatje in de dag en mijn agenda om daar mee bezig te zijn.
Nu vanaf mijn PC wens ik elke geïnteresseerde lezer een fijne feestdagen, met plezier in het samenzijn en in het genieten van elkaars gezelschap.
De adventstijd gebruik ik ook om me meer naar binnen te keren, en stiller te worden van binnen. En in de Geertekerk ga ik vrijdagavond in het koor meezingen. Het kerstspel gaat ook aansluitend aan mijn schilderijen drieluik, over hoop. Over de weg die mensen gaan, met hulp van elkaar om uit donkere tijden de weg naar dagen met licht te zoeken en te creëren.
Ik werk er graag aan mee. Laten we er samen wat moois van maken. ook in het nieuwe jaar.
Cursus - 12 avonden ontdekken, uitproberen en creëren
Het creatieve proces benaderd als cyclus
Samen aan de slag, met potlood, pen en/of penseel, onder leiding van Rita met elke avond een nieuwe insteek en met feedback in de groep. Kijken wat je doet, kunt wilt en kan. Doe mee!!
Een nieuwe cursus start in mijn nieuwe atelier de derde week van januari 2011
Ambacht Ateliers
Adres:Ambachtstraat 9 Postcode:3732CN
Rita Camphuijsen Coach en leiding van de cursus: Kom uit de verf
Wil je graag schilderen maar zit je vast en kom je niet verder. Laat je inspireren.
Ben je de hele dag heel rationeel of praktisch bezig en wil je een andere kant van jezelf ontwikkelen. Kom experimenteren.
Wil je meer ruimte geven aan je gevoel Kom spelen en beleven in kleur en verf en andere materialen.
Heb je altijd al willen tekenen of schilderen maar je durft niet omdat je denkt dat je het niet kunt. Laat je leiden door het 12 stappen programma.
Wil je al schilderend meer bewust worden wat er in je leeft. Kom en grijp één van de penselen.
Wil je eens wat anders proberen dan wat je al kent, kom in de groep en leer van elkaar en stimuleer elkaar.
Waarom Bij Camphuijsen Art?
Ik vind het ontzettend leuk om mensen te begeleiden bij het verder ontwikkelen van hun vaardigheden om te schilderen. Schilderen is een fantastisch middel om je gevoelens en indrukken in beeld te brengen.
Belangrijk vind ik dat ieder zijn eigen handschrift ontplooit. Dat ik het herken wanneer iemand zich probeert te spiegelen aan een voorbeeld die hij bewonderd. Deze bewondering kan je creativiteit blokkeren en je tegenhouden in je vrijheid om je te uiten. Ik wil middelen aanreiken die je helpen met nieuwe ogen naar je omgeving te kijken en manieren te vinden om naar eigen keuze tot een werkstuk te komen.
Er zijn beeldelementen die als begrip een leidraad kunnen vormen bij het tot stand komen van een werkstuk. Het kan helpen met het opbouwen van een compositie.
Reageren op elkaar en elkaar vertellen wat je ziet in het werk van de ander is heel nuttig om bewust te worden van hoe iets van wat je wilt uitdrukken op anderen overkomt. Vergelijken om van te leren en de verschillen te leren waarderen en respecteren is een belangrijke werkmethode die ik wil hanteren.
Op dit moment ben ik ook begonnen aan een serie over vluchtelingen. Als voorbeeld vluchtelingen uit Angola.
Het is een onderwerp dat ik tegen kom in mijn werk als ik mensen help die in problemen zijn geraakt. Maar het is ook een onderwerp van iederéén. Want in ons land leven vluchtelingen, bij jullie op de hoek of uit beeld achter de tralies in een asielzoekercentrum.
Vluchtelingen zijn in mijn ogen mensen als u en ik. Maar mensen die beland zijn geraakt in ellendige omstandigheden. En die zich genoodzaakt zagen om hun thuisland te ontvluchten. Velen hebben er nog meer ellende voor moeten doorstaan, voor ze bijvoorbeeld in nederland kwamen waar ze hopen op een beter bestaan. En ik geloof dat het nooit hun thuisland kan vevangen. Wat kwaad sprekende mensen ook zeggen. Mensen die op zoek zijn naar een beter bestaan. Mensen die willen profiteren van onze luxe.
Mijn schilderijen vertellen een verhaal zoals ik het zie.
Door wanhoop gedreven verlaten velen hun veilige thuishaven. Hun eigen haard en clan, hun dorp of stad. De achtergronden zijn niet altijd helder. maar voor zo velen bijzonder traumatisch. Je gaat niet zómaar weg. Is het wanhoop dat hen drijft, en hoop dat overblijft? Ik denk het.
Het eerste schilderij gaat over de vlucht.
Het volgende zal verhalen over hoe het is om in den vreemde te komen. Er is dan verschil en een bij elkaar komen van culturen.
Het laatste schilderij zal gaan over hoe ik het wensn te zien en wat ik al zie. Het samenleven. De kleurenrijkdom en verrijking in cultuur die kan ontstaan als mensen met elkaar gaan samen leven. Echt samen leven.
Hét is een geschilderd beeld waarik aan begonnen ben. Ik hoop op mijn beurt dat het lukt en dat het een mooi beeld wordt.
Na een twee tal schilderijen te hebben gemaakt over zebra's wilde ik verder met een aantal volgende schilderijen geïnspireerd door het natuurleven zoals ik het zag in Zuid-Afrika.
Samen met mijn vriendin hebben we in gezleschap een groep een onvergetelijke reis van een kleine maand door Zuid-afrika gemaakt. Oktober 2008.
Nog steeds ben ik niet klaar met het schilderen naar aanleiding van mijn indrukken daar. Dat was voor een deel het wild, dat we onderweg door Afrika zagen lopen po de vlakten maar ook in enkele van de vele prachtige natuurparken. Ze zijn inderdaad indrukwekkend die enorme grote en gevaarlijke dieren die daar kunnen leven. Ik ga geen verhandeling houden over het welzijn van de dieren daar en hoe het gesteld is met het natuur beheer, nee, beetje bij beetje laat ik mijn penseel voor zichzelf spreken.
Afrika hoe ver wil je gaan was het eerste grote schilderij over de dieren die we van heel dichtbij hebben meegemaakt. Maar het staat ook symbool voor het beeld dat Afrika op mijn netvlies achterliet. Een impressie van de verhalen en het kennis maken met dat grote wereld deel waarvan wij een klein stukje bereisd hebben.
Het lijkt een eenheid, maar het is toch verdeeld en verdient bescherming en goed beheer om een natuurlijke eenheid te kunnen blijven. Op het moment van dit schrijven is dit schilderij onlangs verkocht en hangt het ergens in de buurt van Eemnes, waar ik exposeerde.
Daarna volgde een tweede schilderij, dat gaat over het gevoel van aanraking, tederheid en tastbaarheid. Terwijl in feite de dieren onaanraakbaar zijn.
Een giraffe voor mijn kleindochter volgde dat ze bij geboorte kreeg, omdat ze al zoveel giraffen aan het verzamelen waren, maar nog geen schilderij ervan bezaten.
Op dit moment, ben ik met een schilderij bezig, dat uit een soort heimwee ontstaan is. Of, je zou kunnen zeggen, tijden shet schilderen nog gewoon even na kunnen genieten van die grote door mij ook zo zeer geliefde kalme wezens.
De olifanten, op de savanne. We hebben ze ook 's nachts heel dichtbij meegemaakt, zodat ik me omringd wist doordeze toch wel erg imposante aardbewoners. Helemaal rustig zat ik toen toch niet in de jeep. Bang dat we toch hun rust aan het verstoren waren.
Maar prachtig. Ook het optrekken in groepsverband van deze dieren spreekt me aan. En de wetenschap dat ze zo een enorm geheugen hebben en zo solidair zijn naar elkaars welzijn.
Over de nieuwste schilderijen in de serie 'natuur'
12 november 2010
Voor de solitair pinetree heb ik nu een 'partner'schilderij af. "de Loofboom". Het is wegens mijn bewondering voor dergelijke woudreuzen. En het volstrekt uieke karanter dat ze hebben. Een totaal andere sfeer straalt een naaldboom uit als deze beuk die de lucht induikt het licht tegemoet. Met op de achtergrond het bos, waar het licht door gefilterd word. De longen van onze verstedelijkte samenleving. En een bos, dat voor mij dient om even helemaal tot rust te komen en uit te waaien. Vol leven, verstopt tussen de bladeren.
Veel ben ik er vroeger al op uit getrokken om de bosvogeltjes te spotten en te horen, Ik leerde de verschillende namen, en soms weet ik ze nog op te roepen.
Vanaf vandaag expositie in de ruime en uitnodigende sportaccommodatie van Eemnes
Nou het was weer mooi weer gisteren. Het rijden naar Eemnes was niet moeilijk, maar we zijn wel één afrit te vroeg gegaan. Het is echt zaak om te wachten op de afrit Laren/Eemnes. We zijn nu een klein stukje om gereden en moesten het ergens vragen.De vorige keer kwamen we vanuit Emmen vandaan volgens mij. In ieder geval uit het noorden.
In de ochtend bezig geweest met het inpakken van schilderijen. Ik heb maar gegokt hoeveel ik er mee kon nemen want is heb de ruimte niet excact gemeten. Meer dan een jaar geleden werd me de ruimte getoond en het zag er goed en ruim uit. Nou, ik kan ook tevreden zijn, het hangt er mooi bij. Het is niet goed mogelijk om er een boek te laten liggen, het werd me ook afgeraden door de contactpersoon. Maar m'n nieuwe visitekaartjes heb ik een plekje kunnen geven. Dit sportcentrum annex ontmoetings- en vergaderruimte is 24 uur per dag open. Nou de mensen lopen af en aan. De eerste enthousiaste reacties zijn in ieder geval al weer binnen.
Ik vind het wel leuk om zo telkens ergens anders te komen. Nu begint het andere dagelijkse leven weer. Aan de slag en naar een vergadering en dan twee huisbezoeken. Vanavond maar weer voor de ezel gaan zitten, ik wil dat de dansers ook eens afgerond kunnen worden.
Zaterdag 11 September, was ik op deze markt. We boften met het prachtige weer. Ik heb bijna de hele middag gestaan. Om een beetje van de zijkant de bezoekers gade te slaan en zo nodig even een gesprekje aan te knopen.
De zon brandde op mijn rug en zonder pauze ging de middag voorbij. Vooral de zebra's vingen de aandacht. Ook rastamie And the Warriors oogsten bewondering. Met mensen gepraat die liefhebbers zijn van afrika. Gepraat over de zebra in delen, en afrika als eenheid die ook verdeeld is. Over aanraking, door de grote konten zebra's.
Mensen stelden vragen of keken en anderen riepen mensen uit hun gezelsschap. Het voelt goed, ook al verkocht ik geen schilderijen. Zelfs niet de Swazifantjes. De overbuurvrouw Ria Ott en kunstvriendin Ria v'd Holst hadden gedacht dat keine werkjes beter zounden verkopen. Maar dat bleek niet echt waar te zijn voor ons. Aan bewonderraars kan het niet gelegen hebben. Het moet écht de portemonnaie zijn. Het is een dure tijd met de crisis die nog steeds opgeld doet.
Wel heb ik een paar CD's verkocht en foto's van mijn werk. Visitekaartjes kan ik helemaal opnieuw na bestellen.
Ben benieuwd of de vrouw nog terug komt, die een CD wil gaan uitbrengen waar ze een schilderij zoals "just a man" erg inspirerend bij vond. Ze had nog niet eens gezien dat ik zelf al met CD's had gewerkt. Dus het was verrassend dat ze er op kwam, ook voor haar toen ze de andere zag. Ben benieuwd.
Bezig met een kleine serie, olifant uit Swaziland, telkens in een andere omgeving. Het bijzondere is dat deze olifant, herinnert aan een olifant, aan Afrika. Maar het is op zichzelf niets. Het is zo helder als glas. Wat gebeurt er als je je niet goed kunt onderscheiden in je omgeving. Wat gebeurt er als de omgeving door jou visueel opgenomen wordt. Spelen met glas. Schilderen met een knipoog, een avontuur met met een bewuste ondertoon. En Swaziland meegenomen naar Nederland. Een souvenier. De alom bekende uitdrukking: Je moet de dingen wel in hun contect zien wordt hier verbeeld. Welk een effect als die context opgenomen wordt in 'de dingen'.
Geplaatst 29 jul. 2010 22:50 door Rita Camphuijsen [ 12 aug. 2010 19:56 bijgewerkt ]
Swazifantje 's
Wat ik al een tijd geleden bedacht, gaat nu aan de beurt komen. Ik wilde opnieuw iets doen met glas in een omgeving. Ik wil weer glas schilderen. In Swaziland kocht ik in een glasfabriek, een glas olifantje. Ik was van plan dat te verwerken in een realistische omgeving. Ik wil zien hoe kleuren en structuren vervormen. Dit olifantje wilde ik combineren met te schilderen gewoon realistische olifanten. Maar ik ben daar op terug gekomen. Toen ik gisteren in de galerie was heb ik wat 'gebrainstormd om helder te krijgen wat ik wil. Ik liep rond tussen mijn schilderijen, hield het olifantje op, keek er doorheen draaide het en 'groeide'het idee groeide. Ik wil nog doorgaan op het Swaziland thema, én ik wil experimenteren met het olifantje, en ik wil kleine schilderijtjes maken voor op de markt. Zo kwam ik tot het begin van een serie " fantjes." Thuis was ik ook al bezig geweest, en speelde louter met het glas in het gras. Ik wil daar een groter schilderij van maken. Lekker sappig groen gras, en dan het glas erin. En zien hoeveel olifant er herkenbaar en onderscheidbaar is in het gras.
Wat betreft de olifanten, gewoon omdat het mooie dieren zijn, wil ik ook gewoon nog eens een groot olifanten schilderij maken, dan maar zonder glas er in. Dat is veel te druk en complex. De dieren serie vraagt ook nog om een voortzetting.. Dan als 'konten-serie' of indrukken uit Afrika en gewoon mooi de sfeer met olifanten. Dat worden dan een stuk of méér schilderijen.
Het is zo ver, mijn doel om anderen te stimuleren zich te uiten door tekenen en schilderen door het geven van workshops gaat van start.
Onlangs opende in de Bilt galerie "gewoon mooi" van mijn collega en buurtgenoot.
In haar prachtige galerie annex atelier zijn diverse activiteiten gepland. Een paar dagdelen ervan ga ik invullen.
Hier onder de uitnodiging van mijn brochure
Laat U inspireren
Wilt u zich laten uitdagen om uzelf te uiten in een schilderij of tekening? De workshop nodigt de groepsleden uit dat te doen op ieders eigen unieke manier.
In de workshop kunt u volop experimenteren en uiting geven aan een idee of begrip of bv. door schilderen op muziek. U krijgt handreikingen om u in te leven in de onderwerpen en wordt gestimuleerd een proces op gang te laten komen.
Kleur, vorm, structuur, techniek, onderwerp, stijl
Persoonlijke stijl
Vaak laten mensen zich prikkelen door een bepaalde schilderstijl. Ze kunnen daarin vastlopen, door de aandacht beperkt blijft tot één bepaalde kijk op schilderen.
Daarom wordt u tijdens deze workshop gestimuleerd eigen vaardigheden te verkennen en uit te breiden. De opdrachten die gegeven worden vragen om een unieke oplossing. Iedereen kan een opdracht anders oppakken en invullen. Juist dat maakt het zo boeiend om in een groepsverband te werken. De wederzijdse feedback wordt gebruikt als middel tot ontplooiing.
Door de beeldmiddelen stuk voor stuk te belichten komt ook uw persoonlijke voorkeur naar voren en kunt u gaan kiezen welk pad u zelf wilt inslaan.
Ik heb een brochure gemaakt en die ligt bij het kopieer bedrijf. Online is de héle folder te zien.
het huidige schilderij is weer een nieuw avontuur.
Overal waar we in afrika kwamen werd gedanst. Diverse groepjes in afrika verspreid op de route. Metname in Kaapstad was onze eerste kennismaking met de afrikaanse dinamiek. Dans, vrolijkheid, emotie levendigheid. dfe geschiedenis en de strijd, levenslust en verlangen naar bevrijding werd aan on sovergebract in woord en beeld. Robbeneiland waar Mandala en zijn medegevangenen verbleef. restanten, flarden, het werd aan ons getoond.
Maar het was genieten, van de energie die afspatte van de mensen op straat.
Er zijn nog veel indrukken uit afrika die om verbeelding vragen.
En binnenkort is er ook weer een expositie dat dit thema heeft. 25 april zal er een opening plaats vinden waarbij hoogstwaarschijnlijk drie enthousiaste belangstellenden de opening willen begeleiden met afrikaanse geluiden op afrikaanse instrumenten. Muziek en improvisatie door drie afrika liefhebbers.
Op de ezel staat een ander muzikale groep. Het zijn dansers uit Kaapstad. Zij traden buiten op en achteraf hebben we een beetje spijt dat we hun CD niet hebben meegenomen. Zó lekker swingend klonk het. Ik wil in het schilderij een mix maken van de zuidkaap en het timbre van de mensen daar.
In juli is er een tenstoonstelling georganiseerd in het kader van de nationale kunstdagen, het muzikanten duo Emiel rastamie en co heb ik voorgedragen als mijn inzending voor deze tentoonstelling.
Ben al een tijdje bezig met een twee luik. Ik wil dat graag afhebben eind Juni om het te kunnen presenteren op de regionale kunstdag in Utrecht.
Ik werk de ene keer aan de een en dan aan de andere muzikant. Ik heb email contact met een contact persoon in Afrika, want ik heb aan de muzikanten beloofd iets te laten horen als ik met een schilderij van hen bezig ben.
Het is een duo dat soms in een grotere groep optreed als Rastamie and the Warriors. Mijn streven is wat van de sfeer van deze muziek en donker kleurrijk afrika weer te geven. En elk schilderij kan ook op zichzelf staan. Bij de ene de vrouw en bij de ander de man meer in focus, maar zonder elkaar spelen ze niet. Dus op ieders achtergrond komt de muzikale partner tevoorschijn.
200 maal prinses Maxima in Museum Coda, de publieksfavoriet
21 februari 2010
Hallo allemaal,
Hier even een nieuwsflits.
De tentoonstelling met 200 schilderijen van prinses maxima is van start gegaan. Apeldoorn is ver van mijn huis en ook bekenden van mij die in de buurt wonen zullen er ook moeilijk heen kunnen gaan. Maar bij deze een link om de tentoonstelling virtueel te bezoeken.
En op de expositie pagina een link naar de pagina’s met 200 inzendingen en aansluitend een stem formulier. Het publiek kan namelijk ter plekke en online een stem uitbrengen van zijn of haar favoriete portret. http://home.kpn.nl/camphuijsen_art/exposities.htm
Ik vind het natuurlijk leuk als jullie op mijn portret stemmen. Maar wees eerlijk en kies je eigen favoriet!! En geniet, van zo veel creatieviteit en vindingrijkheid van even zovele schilders over dit aparte onderwerp.
Er is ook een prijs te winnen als je op de publieksfavoriet blijkt te hebben gestemd.
Publieksprijs
Het publiek kan tot en met 4 april een stem uitbrengen op één van de 200 schilderijen en daarmee een Vorstelijk Verblijf winnen (2 overnachtingen incl. ontbijt + 1 driegangendiner) voor twee personen ter waarde van € 330 in Hotel Oranjeoord in Hoog Soeren. Kinderen t/m 12 jaar kunnen een prachtig schilderspakket van Winsor & Newton ter waarde van € 70 winnen.
Stemmen kan via stemformulieren in de tentoonstelling of via het online stemformulier.
Zowel de winnaar van dit Vorstelijke Verblijf als de maker van het winnende schilderij zullen tijdens het Museumweekend van 10 en 11 april gehuldigd worden en hun prijs in ontvangst nemen.
Morgen gaan er dus weer wat schilderijen naar huis. Afrika is weer thuis.
Op de ezel ondertussen een nieuw stel. Een aanvulling van een serie portretten. Ik wil twee muzikanten op het doek zetten. En spelen met achtergrond. De historische en misschien culturele achtergrond. Een schilderij waar ik gewoon plezier in heb om mee bezig te zijn.
Ik hoop dat ik ze klaar heb voor de kunstdagen, waar ik aan mee doe.
6 juni in Utrecht, dan heb ik twees childerijen nodig. Misschien wil ik deze daar wel tonen.
Het laaste nieuws is dat de expositie van geraakt door de Vilakati familie in café averechts een succes is geweest. De schilderijen zijn door het publiek warm onthaald. Wanneer is op bezoek kwam in het café om wat vrienden daar te ontmoeten, dan waren er steeds mensen die me aanspraken over het werk en vertelden dat ze die of dat zo geweldig vonden.
En ik ontdekte een gezellig café om na het werk eens te kunnen ontspannen met een pilsje of een kopje koffie.
ook mijn actie en oproep voor steun aan 'Young heroes'wees kinderen die in Swaziland door deze organisatie steun ontvangen heeft vruchten afgeworpen. Dankzij donaties bij de opening kon ik al een bedrag over maken, welke in adnk werd ontvangen door de correspondente van deze organisatie.
Maar gisteren is het schilderij "Dromen" in andere handen over gegaan. Tijdens gesprek en kennismaking zag ik de koper telkens weer steels kijken naar het schilderij dat zijn hart geraakt had. Dankzij zijn gulle bijdrage kon ik een flinke donatie doen aan de jonge helden in Swaziland. Daarbij gevoegd een laatse hand kleingeld geschonken door een collega.
Het is een heel fijn idee dat nu één van mijn schilderijen een mooi plaatsje krijgt in het huis van iemand, die werkelijk geraakt was door iets wat ik heb geschilderd.
Alles bij elkaar een fijn gevoel. Een aantal briefjes in de hand voelt heel rijk. Maar echt rust kwam over me toen ik de afgesproken 50% overmaakte naar Zuid Afrika. de kinderen in Zwaziland inspireerden mij in op deze manier doe ik iets aan hen terug.
De expositie heb ik afgelopen zaterdag bezocht met enkele dierbare vrienden en genoten van hun aandacht en reacties op het werk.
Gehoord van mijn vrienden, welke schilderijen of onderdelen er aan zij minder of beter vonden. Héél waardevol en inspirerend om te zien wat hen aansprak en wat minder en waarom. En waar ik nog op door zou kunnen gaan. Ik heb nog veel plannen en ideeën in gedachten en één voor één werk ik er aan voort.
Tussen door zijn er nu ook werkstukken gekomen die niet in deplanning zaten maar ieder op hun manier een uitdaging vormden.
Zo was het schilderen van Maxima in het kader van een oproep van omroep MAX ISM "Atelier" een prettige afwisseling. Ten eerste een schilderij dat ik niet zo maar uit mezelf zou maken, maar een wedstrijd bood een goede gelegenheid eens iets te doen dat ik niet uit mezelf zou doen. Ik moest werken met acryl op een klein doek 30 x 40 cm en een orginele uitvoering maken van het portret van Maxima. Ik besloot aansluitend op mijn serie water-zee schilderijen iets met antartica te doen. Zo komt mijn liefde voor de natuur naar buiten, de zee, het water en deweidsheid nu uit deze schitterende koude omgeving.
Ik liet me inspireren door een video van Plassterk en verschilllende foto's die beschikbaar zijn van Maxima componeerde ik tot een nieuw eigen portret tegen de achtergrond van de zuidpool op een zonovergoten ochtend. Ik wilde een combinatie maken van ijzige koude, afstand en warmte, nabijheid en menselijkheid in één schilderij. Ik verbeeldde mij dat deze bijzondere persoonlijkheid toch een band moet hebben ontwikkeld met dit onherbergzame koude land. Een kostbaar natuurgebied, dat wij op deze wereld niet verloren mogen laten gaan. Voor ons gewone burgers is de prinses ook iemand op afstand. Ik wilde daarin, toch iets zo persoonlijks laten doorschemeren, warmbloedig Argentinië een stralende vrouw, open en toch zo ver weg. Letterlijk daar in Antartica. Ik mis de blijde lach in de kast waar het schilderij stond, was me er mee verbonden gaan voelen en gewarmd.
Wonderlijk
Daarna nog een schilderijtje van Antarctica an sich, dat om een klein schilderij met thema water te maken, waar iemand om vroeg. Voortgeborduurd op het portret. Ik speelde met pastelkleuren, ijsblauw en indigo. IJ, dat niet gewoon wit is, licht bewegend water, koud, licht opgewarmd door de ochtend zon, niet instaat het ijs te doen smelten. nu kunnen schilderen met olieverf ipv bij Maxima in acryl.
Toen als alternatief voor dit water in beeld; Een schilderij uit de zomer, waar de temperatuur rond de 30 graden was. Een badende vrouw in Frankrijk in de Ardeche geschilderd. Zij waande zich onbespied, toen ver van boven kijkende ik mij voorstelde hoe zij het water en zichzelf in die heldere rivier een plek verwierf.
Dit werd toen ook het schilderij van keuze voor mijn 'opdrachtgeefster'.
Het zebragroepje; "Nabijna" gedoopt wilde ik ook tot een voleinding maken. Er zijn in mijn fantasie nog meer schilderijen mogelijk, die een serie vormen met de twee laatste zebra schilderijen. En 10 november 2009 vergaderen mijn collega's en ik, voor een bijscholingscursus, in het zorgcentrum Rosendael. En daarom von dik het leuk dat dit schilderij er ook zou hangen.
Op de ezel nu, een collage achtig schilderij, (Memoryboard) vol flarden van herinneringen aan een tuin. Een tuin waar ik niet meer kom en mijn vriendin niet meer komt. Flarden, gedachten, herinneringen zich losmakend uit haar hoofd. gezien door mijn ogen.
Dan ook al gestart met een dierbaar beleven in het weidse Lesotho. Onder de indruk van deze andere wereld en de bewoners. Een man en een lied, dat ik hoorde zingen in hun taal. Vol respect voor die wijdse wereld, waar de man zich maar een bescheiden onderdeel in voelt. "Just a man". Ik herkende dat gevoel, als ik herinner over hoe ik liggend met mijn rug op het gras eens 's nachts naar de sterrenhemel keek. Bewust van mijn leven op een aardbol die in de grote ruimte zweeft. Wat is een mens dan klein in de onmetelijke grootsheid.
En tussen door werd me gevraagd mee te werken aan een vriendenboek: water voor afrika. Daar kon ik natuurlijk geen nee tegen zeggen.
Ik heb ze gezien, in het warme droge afrika, waar het zevenmaanden niet geregend had. Vrouwen en kinderen, handen en kruiwagens aanslepend om water te halen voor dagelijks rantsoen. Daarvan wil ik een bijdrage geven aan het boek.
Morgenochtend ga ik het laatste schilderij "Nabijna"op de expositie hangen. Er is nog één muur waar veel ruimte is. Het is dan een mooie intro naar de gang met afrika schilderijen.
Om een idee te geven van het formaat, bij deze een foto van het schilderij op de expositie.
Het eerste schilderij is af, 'Afrika, hoe ver wil je gaan'.
Nu ben ik bezig met de zebragroep. Het is eem andere kijk op het onderwerp dan het voorgaande. Nu wil ik het haast tastbaar maken. Het hangt als zodanig nu groot aan de wand, wanneer ik er niet aan schilder.
De tastbaarheid is niet alleen voor de beschouwer, het heeft ook met inleven te maken. Hoe aanraking voelt. De tederheid en zachtheid. iets lijkt zo nabij en voelbaar.
Als resultaat wordt alles van de zebra schilderijen gecombineerd in één groot werk. Maar nu, gewoon een soort avontuur, steek ik de zebra over van klein naar groot. En lekker bewegend met de flow. Strepen..........
Boeiend, de lijnen ze een soort van voelen gaan, met het lichaam mee, dat mede vorm krijgt.
Langzaam ontstaat een beest, met ronding en streep.
Vandaag is de laatste dag van de expositie in Bilthoven.
Verschillende keren ben ik er eventjes geweest, en heb gezien dat er behoorlijk wat bezoekers kwamen. Leuk vond ik het ook een beetje te praten en ervaringen uit te wisselen met andere exposanten. Er zijn veel verschillen tussen de werken. Qua stijl, ervaring, en gebruikte techniek. Dat maakt het boeiend om te bekijken. En het trekt veel publiek.
Zelf heb ik er alleen mijn Swaziland schilderijen opgehangen. Het oogde goed op de stenen muur. Ik had daar ook een voorkeur voor. Ik vind het er goed op uitkomen door de natuurlijke kleuren die zo samen elkaar versterkten.
De sfeer op de expositie was goed. De inzet van vrijwilligers enorm. er zijn aldoor mensen aanwezig en er is koffie aan de bar te krijgen voor maar een paar eurocenten. De verlichting is mooi, al vond iemand dat mijn schilderijen te veel glinsteren. Net te fel misschien, of de hoogte niet helemaal oké.
In oktober was ik zo gelukkig in Swaziland te kunnen zijn en daar de kinderen te ontmoeten wiens dagelijks leven mij inspireerden tot de schilderijen serie over weeskinderen in afrika.
Dit weekend hard gewerkt aan het samenstellen van een fotoalbum met foto's van Swaziland, de kinderen en de schilderijen. Een engelstalige versie heb ik gisteren gemaakt en ik wil een exemplaar opsturen naar Father Maurice. Die zich inzet voor weeskinderen in Swaziland.
Het was héél bijzonder om er even te zijn en zo hartelijk door de pater verwelkomd te worden. Ik zou er nog wel een keer heen willen gaan en er dan langer zijn. Om er te schilderen of iets te doen met schilderen en mensen daar. Er is vooral houtsnijwerk wat gemaakt en verkocht word en prachtig beeldhouwwerk, dat langs de weg verkocht wordt.
In december zal ik de afrika serie tentoonstellen in Bilthoven. www.vvsowvt.nl/cms/index.php Ik hoop dat ik mijn boekje binnen heb voor die tijd om hem op de informatietafel neer te kunnen leggen.
Er zijn heel veel boeiende beelden in mijn herinnering. Maar nu eerst maar spelen met strepen.
Ik wil iets doen met de dieren die ik zag in het wild en om te beginnen de zebra's. Ik vond het fascinerend hoe dieren opzichzelf opvallend getekend kunnen zijn, maar uiteindelijk geheel in hun omgeving opgenomen kunnen worden. Allemaal divers, en ogenschijnlijk helemaal geen schutkleuren. Maar kijk maar eens hoe het is als een zebra door de bush loopt. Grijzige takken en dan die zwartwitte dieren daar tussen door. Hier wil ik het omgekeerd doen, de omgeving opnemen in de Zebra.
Ik ben van plan daar iets mee te doen. Een schilderij weer een beetje anders dan anders. Hoe het uiteindelijk wordt, dat weet ik ongeveer. Maar hoe het opgehangen moet worden dat zal een technisch probleempje zijn wat zich vast goed laat oplossen.
update november 2008
Zebra's in de bush, daar moet het over gaan.
Ik ben al opzoek naar grijzige takken. Die wil ik verwerken in dit project. Omgeving opgenomen in het dier.
Twee weken lang zat mijn hoofd vol herinneringen, beelden van de hele reis tuimelden door mijn hoofd.
Het stopte toen ik begon te schilderen. Ik ben nu met strepen aan het spelen. Het zijn gewoon kleine schilderijtjes waarop ik dingen uit probeer.
Zebra strepen als start van afrika impressies, natuurlijk wil ik ook voor december het Himalaya gebergte nog af zien te krijgen, zodat het hangt op het feest van mijn zoon.
Nog één week en dan verlaat ik Nederlandse grond om een reis naar en door Zuid-Afrika te gaan maken.
De hele maand oktober zal ik weg zijn en indrukken verzamelen. De natuur de mensen de dieren ik stel me er helemaal voor open. En tegen het einde van de reis vlak voordat we het Krugerpark bezoeken, hoop ik de kinderen te ontmoeten en hun afdrukken van de afrika schilderijen te overhandigen.
Ik ben ontzettend benieuwd hoe het zal zijn.
Vandaag is het woensdag 1 oktober.
Morgen vertrekken we.
Bij www.webprint.nl heb ik een paar zeer goedgeslaagde prints gedrukt op stevig fotopapier. klein poster formaat. Ik neem ze mee naar de kinderen in Swaziland die ik daar hoop te ontmoeten. Ik wil dat ze elk een foto van de schilderijen krijgen.
Eerst naar de zuidelijkste punt. De zee, het water, walvissen zien. En Kaapstad, Robbeneiland en nog veel meer.
Van schilderen is er deze dagen weinig gekomen. En op reis neem ik slechts mijn schetsboek mee.
Mijn zoon is in India geweest en hij wil graag een aandenken aan zijn bezoek aan Nepal. Hij is op het Sikkim gebergte geweest en wilde een heel grote afbeelding van het gebergte.
Hij wilde een foto uitvergroten om op zijn slaapkamer te hangen. Ik vroeg of ik het voor hem mocht schilderen.
Hij had meer dan duizend foto's van India en een groot deel over de tocht naar deze imposante bergen. Ik vind het een heerlijke uitdaging en geweldige studie om het lekker groot te schilderen. Er komen wat speciale accenten in die Erik er in wil hebben.
Het is in de provincie Sikkim en ik heb me nog extra kunnen verdiepen in het leven in die Bergen door de dia's te bekijken en mijn zoon op zijn weg te volgen.
Daarna kwam er een docu van Link 'the tribe' en ik herkende het gebied. Heerlijk om toen aandachtig te kijken en de indrukken van hen te 'observeren en bepeinzen'.
Ondertussen schilder ik verder en houd het proces met foto's bij. Veel valt er te leren van dit project.
Een heerlijke uitdaging om zo een lekker groot schilderij te maken. Dit is een voorbeeld van een schilderij dat in opzet gewoon spontaan voor mijn geestesoog verscheen.
Het bleek prima te passen bij het thema van de laatste atelier/kunstroute in de Bilt. Het getal 13 was belangrijk en vroeg om aandacht. Ieder zou iets kiezen rond het thema 13. Ik koos toen de maan, zo kon ik mijn idee koppelen aan dit weekend in Juni.
Het was midzomernacht een paar dagen nadat ik dit schilderij begon. Achteraf bleek het dat het op dat moment ook rond vollemaan was.
De maan 'liep door de blauwe tekens' Steenbok-waterman' .
Ik wil proberen welk effect een parelmoerglans op de zee heeft. Binnenkort eens uitproberen.
De laatste week van April ben ik met een gezelschap op vriendschapsbezoek naar Roemenië geweest. Het was een zeer verrijkende belevenis. De mensen ontvingen ons buitengewoon gastvrij en hebben ons meegetroond naar de mooiste plekjes van Transilvanië.
We verbleven bij mensen thuis en ik was met een paar mensen ook in een vakantiehuis in Bita Daar genoot ik van de lente die bloesems liet ontluiken tussen de knoestige boompjes en ruw gepleisterde woningen. Het leven is er eenvoudig en hard. De winters enorm koud en de zomers heet. Deez lente bracht een fleurigheid die vrolijk afstak tegen grauwe en verweerde hekwerken. De hekwerken trouwens waren het bekijken waard, velen met de hand bewerkt, houtsnedes en schilderingen.
Wat mij erg heeft geraakt is het samen muziekmaken met de hongaarse roemenen en de gastheer die zijn viool pakje om het ene na het andere deuntje of oeroude hongaarse lied te voorschijn te toveren. We zongen afwisselend hollandse smartlappen en roemeense dramatische volksliederen. Ik wilde iets doen met deze indrukken en terug doen voor de gastheer van "fazi's Inn" door hem te portretteren. En dan wel juist met zijn viool. Genietend en met overgave bespeelde hij zijn houten instrument. Als het schilderij klaar is laat ik hem meenemen naar Roemenië in Augustus.
Het onderwerp weerspiegeling komt uitgebreid aan de orde. Het inspireerde me bij het maken van een tafeltje voor de veiling in de Bilt. Ook bij het fotograferen voor verslaglegging was de weerspiegeling een veelzijdig gegeven.
Een tafeltje voor Bolivia, getiteld 'Weerspiegeling'
Boeiend hoe het 'zwarte'tafeltje, onmogelijk als eenduidig zwart te fotograferen viel De verf en de lak glanst. Het oppewrvlak is glad en hard en weerspiegelt het opvallend licht. Dat reflecteren gaat gewenst en ongewenst. Ik kan het mijn wil maar ten dele opleggen, het kost tijd en moeite. Met voor mij beperkte middelen. Ik heb verf en penseel gebruikt, daar kan ik wat mee. Maar mijn camera, dwingt me ook dit te fotograferen object in alle mogelijke hoeken te plaatsen. Voor vandaag heb ik mijn best weer gedaan.
Het tafeltje staat er op. Ook ondergebracht bij het onderdeel 'water'. Toch een paar uur van de middag aan besteed.
Ben momenteel bezig met een tafeltje in het kader van de komende koninginnedag.
Ik ben gevraagd om ook een tafeltje onder handen te nemen dat met vele andere tafeltje samen geveild zal worden ten behoeve van een project voor de ondersteuning van schoolkinderen in Bolivia.
Ik heb het als een uitdaging opgepakt en met alkyl olieverf ben ik nu bezig mijn idee vorm te geven.
.jpg)
Het creatieve proces benaderd als cyclus
Een giraffe voor mijn kleindochter volgde dat ze bij geboorte kreeg, omdat ze al zoveel giraffen aan het verzamelen waren, maar nog geen schilderij ervan bezaten.
En op de expositie pagina een link naar de pagina’s met 200 inzendingen en aansluitend een stem formulier. Het publiek kan namelijk ter plekke en online een stem uitbrengen van zijn of haar favoriete portret. 
Zo was het schilderen van 
oor een bijscholingscursus, in het 
Ik herkende dat gevoel, als ik herinner over hoe ik liggend met mijn rug op het gras eens 's nachts naar de sterrenhemel keek. Bewust van mijn leven op een aardbol die in de grote ruimte zweeft. Wat is een mens dan klein in de onmetelijke grootsheid.
Om een idee te geven van het formaat, bij deze een foto van het schilderij op de expositie..jpg)
.jpg)
27 januari 2009 zebra in the bush
Boeiend, de lijnen ze een soort van voelen gaan, met het lichaam mee, dat mede vorm krijgt.
n.
update november 2008 
Het resultaat hier rechts
